Menu
 Twórcy | |||||
Bartek Gajowiec (Robert Bartłomiej), urodził się 6 marca 1972 r. w Krośnie n/Wisłokiem. Do szkoły podstawowej i średniej uczęszczał w Mielcu (matura w roku 1990, w Liceum im. Mikołaja Kopernika). Po studiach na Wydziale Rehabilitacji AWF w Warszawie pracował w placówkach ochrony zdrowia. Jego pasją jest sport samochodowy (rajdy terenowe). Prowadzi firmę "Land - BB - Team" wyposażającą samochody na wyprawy. Mieszka w Warszawie, z Mielcem łączą go nadal silne więzi. Pisze - okazjonalnie - wiersze, próbuje poetyckiej prozy, wraz z kolegą wydrukował komputerowo ilustrowane impresje z wędrówek po górach ("Łemkowszczyzna - subiektywnie"). Nie publikował swych utworów, nie startował w konkursach. W Lesie Katyńskim przemarznięte od rana bezrobotne granatowe parasolki wsparte w milczeniu o czekające na przyjazd gości krzesła kurczowo trzymające się zakrzywionymi rączkami oparć pochylone jak oddział w jedną stronę jakby gładzone wiatrem ręką próbującą je uspokoić w niepewności czy dotrą i na którą zmoczone wilgocią kropli instrumenty nie uderzone o tej porze jeszcze żadną nutą w milczeniu oczekujące na uniesioną rękę dyrygenta i zdecydowane ręce muzyków nadającym im życie bo przecież takie trochę na wpół martwe pachnie już las i nie przestanie bo przecież wiosna mech ustępuje pod butami i żywica zaczyna krążyć krwią drzew przenoszoną od korzeni wbitych w ziemię do końców igieł na sosnach szorujących po brzuchach chmur które dziś jakoś nisko a i mgły nie brakuje - tutejsze kaprysy poranków ... na leśny plac nagle wkroczył Majestat nakazując zebranym ciszę czyniąc wyjątek dla rozszlochanych bez opanowania kładąc na bieli obrusu obok kielicha czarną tasiemkę spojrzał księdzu głęboko w oczy i szepnął - rozumiesz? powiedz im to teraz... kwiecień 2010 Jaskółeczko Jaskółko, hafciarko nieba sprytnie znasz wszystkie ściegi, którymi na niebie gonisz życie krzyżykami dopadasz owady zaskoczone twoją zwinnością półkrzyżykiem dostarczasz łupy maleństwom w podstrzechowym gnieździe ukośnym w rzędach omijasz brunatnych myśliwych patrolujących w milczeniu twoje niebo petit pointem zraszasz sobie skrzydła wywijając koziołki nad samą taflą rzeki gobelinowym odpoczywasz rozkosznie rozciągając skrzydełka próbując naśladować mistrza szybownictwa bociana, któremu dla żartu przecinasz kurs dopytując o wróble, które w jego gnieździe urządzają swoje eM jaskółczym baraszkujesz obok milcząco poważnej czapli, co stojąc na środku rzeki jak zamurowana czeka na zagapioną w błyski słońca na powierzchni rybę gdy słońce schodzi za las uprzejmym ruchem skrzydełka ustępujesz miejsca uśmiechniętemu gospodarzowi nocy nietoperzowi, który tajemniczym uśmiechem cicho zaśmiewa się omijając z zamkniętymi oczami najmniejsze przeszkody świata Zasypiasz w swoim gnieździe utulając swoje malutkie jaskółcze dzieci śpiewając im swoje białoczarnokolorowe kołysanki o tym, co zobaczą, gdy zaczną fruwać nad rzeką śpij cichutko jesień 2006 Aniele Aniele Boży Stróżu Józika czy jesteś małym jak on chłopcem równie ochoczo psotnym? czy potężnym niebieską siłą mocarzem z ogromnymi skrzydłami dla ochrony? czy to w Ciebie ciekawe oczy wpatrują się jakbyś był gdzieś za plecami tuż obok? czy to z Tobą trwają burzliwe narady przed zaśnięciem? czy otaczasz rosnącego człowieczka i chronisz przed uderzeniami silnych słabości świata? czy to Ty budzisz na śniadanie muskaniem pióra z mlecznobiałego skrzydła ? czy łaskoczesz małe stópki, bo skaczą jak oszalałe ze szczęścia? czy rozmawiasz z moim i o czym? bez Ciebie nie odpowiem nie znam Twoich tajemnic i planów pilnuj dzieciny ze wszystkich swoich sił nawet nie wiem, jak masz na imię wybacz październik 2006 |
